دریجان

v     HEARKEN to the reed-flute, how it complains,             بشنو از نی جون شکایت می کند         

v     Lamenting its banishments from its homeاز جدایی ها حکایت می کند                                      

v     “Ever since they tore me from my osier bed,         کز نیستان تا مرا ببریده اند                              

v     My plaintive notes have moved men and women to tears. در نفیرم مرد و زن نالیده اند           

v     I burst my breast, striving to give vent to sighs, سینه خواهد شرحه شرحه از فراق                    

v     And to express the pangs of my yearning for my home.                    تا بگویم شرح درد اشتیاق

v     He who abides far away from his home هر کسی کو دور ماند از اصل خویش                              

v     Is ever longing for the day ho shall return. باز جوید روزگار وصل خویش                                 

v     My veining is heart in every throng,                                                  من به هر جمعیتی نالان شد

v     In concert with them that rejoice and them that weep.             جفت بد حا لان و خوش حالان شدم

v     Each interprets my notes in harmony with his own feelings هر کسی از ظن خود شد یار من      

v     But not one fathoms the secrets of my heart. از درون من نجست اسرار من                               

v     My secrets are not alien from my plaintive notes,                           سر من از ناله من دور نیست

v     Yet they are not manifest to the sensual eye and ear. لیک چشم و گوش را آن نور نیست            

v     Body is not veiled from soul, neither soul from body,             تن زجان و جان زتن مستور نیست

v     Yet no man hath ever seen a soul.”                                          لیک کس را دید جان دستور نیست

v