دریجان

بسمه الله النور
دیدیمت در حریری زمهتاب سرد وخاموش چنان خفته بودی
یادم امد که در صبح  دیدار ازغروبی چنین گفته بودی
           برای سومین سال سحر گاه خونین 5 دی ماه 82 را در عزا می نشینیم
سحر گاهی که زمین بر استواری 2500 ساله ارگ حسادت ورزید وفرزندان ارگ را در قبوری بیرون از دل خود دفن کرد وارگ تاب داغ فرزندانش را نیاورد وچه بی صدا قامتش شکست و افسوس که عندلیب کوچه نارنجها در میان ما نیست تا با صدای ملکوتیش بر دلهای مصیبت دیده بازماندگان بخواند،

گل پونه ها نا مهربانی اتشم زد گل پونه ها بی هم زبانی اتشم زد.

سه شنبه 5 دی 85 جهت قرائت فاتحه بر مزار جانباختگان زلزله گرد هم می اییم وبر دلهای داغدیده خود زمزمه می کنیم، من دراین گوشه که از دنیا بیرون است آفتابی بر سرم نیست از بهاران خبرم نیست.