در سال 2008، 321 بحران طبیعی باعث مرگ 235816 نفر گردید که این رقم بیش از چهاربرابر میزان مرگ و میر در هفت سال گذشته بوده است. این افزایش مرگ و میر بعلت دو رویداد بوده است. براساس گزارش دپارتمان راهبرد بین‌المللی برای کاهش بحران سازمان متلل متحد (UNISDR)، طوفان نارجیس در میانمار باعث مرگ و مفقود شدن 138366 نفر گردید و زمین لرزه شدید در استان سیچوآن در جنوب شرقی چنین باعث مرگ 87476 نفر گردید. قاره آسیا، یکی از قاره‌هایی بود که دچار بحرانهای شدید گردیده بود و 9 کشور این قاره میان 10 کشور دنیا هستند که دچار بیشترین مرگ و میر در اثر حوادث غیرمترقبه گردیده‌اند. براساس گزارش UNISDR، سیل به همراه سایر بحرانهای آب و هوایی، میان رایجترین بحرانها در سال گذشته بودند. درگیریها در اطراف دنیا باعث رنج و آلامهای شدید انسانی شده و سیستم ارائه خدمات بهداشتی را با اختلالات شدید مواجه نموده است.
بحرانها همچنان باعث خسارتهای اقتصادی شدید گردیده‌اند. در سال 2008، بحرانها باعث خسارتی در حدود 181 بیلیون دلار گردید که این رقم بیش از دو برابر میزان خسارت در طی سالهای 2007 -2000 بوده است. زمین لرزه سیچوان باعث خسارتی درحدود 85 میلیون دلار گردید و گردباد آیک (IKE) در آمریکا خسارتی در حدود 30 بیلیون دلار را در برداشت. این افزایش چشمگیر خسارتهای اقتصادی و انسانی بسیار نگران کننده است. با ابراز تأسف باید بیان داشت که این خسارتها می‌توانست تا حد زیادی پیشگیری می‌گردید اگر ساختمانها در چین، خصوصاً مدارس و بیمارستان در مقابل زلزله مقاوم‌تر بودند. آقای سالوآنو بریسینو، مدیر دپارتمان راهبرد بین‌المللی برای کاهش بحران سازمان ملل متحد اظهار داشت اگر سیستم هشدار اولیه و آمادگی در این بحران قبل از طوفان نارجیس در میانمار ایجاد شده بود، جان بسیاری از مردم در این منطقه حفظ می‌گردید.
اگرچه فقط یازده درصد از مردم در کشورهای در حال توسعه در اثر بحرانهای طبیعی جان خود را از دست داده‌اند، اما این میزان، 53درصد از مرگ و میر دنیا در اثر بحران طبیعی را در بر می‌گیرد. این تفاوتها نشان می‌دهد که پتانسیلهای زیادی برای کم کردن تلفات انسانی در کشورهای در حال توسعه وجود دارد و علت اصلی این مرگ و میرها بی‌تحرکی و عدم تلاش انسانها می‌باشد.
این فقط بخشی از تلفات و خسارتها می‌باشد. بحرانهای کوچکی نظیر آتش‌سوزی و تصادفات وجود دارند که تلفات انسانی بیشتر را به جامعه تحمیل می‌کند. تصادفات جاده‌ای باعث مرگ و میر 2/1 میلیون نفر در طول سال و 3200 نفر در طول روز می‌گردد و باعث مجروح و معلول شدن 20 الی 50 میلیون نفر در طول سال می‌گردد.
حداقل 90 درصد از مرگ و میرها در اثر تصادفات و آتش‌سوزی در کشورهای کم درآمد و با درآمد متوسط رخ می‌دهد و فقط 300000 نفر در اثر آتش‌سوزی جان خود را از دست می‌دهد.
شیوع بیماری واگیردار می‌تواند به حوادث غیرمترقبه تبدیل گردند و باعث مرگ و میر و آلام شدید شوند. در طی دوازده ماه تا 12 مارس 2008، سازمان جهانی بهداشت شیوع 162 بیماری عفونی در 175 کشور دنیا را تایید نمود. بیش از یک سوم این بیماریها در کشورهای آفریقایی رخ دادند. این بیماریها شامل وبا، اسهال، سرخک، تبهای خونریزی‌دهنده و بیماریهای جدی نوظهور دیگر بودند. شیوع بیماریها می‌تواند باعث هرج و مرج زیاد در جامعه شده که این امر می‌تواند به یک بحران طبیعی تبدیل گردد. برای مثال، جسدهای انسانها می‌تواند باعث شیوع بیماریهای اپیدمی گردد. خطر دیگری که عموم را در اثر شیوع بیماری تهدید می‌کند، جابجایی افراد جامعه می‌باشد. چند مورد از این بیماریها می‌تواند باعث خطرات جدی بهداشتی گردیده که این خطرات می‌تواند منجر به مشکلات شدید اقتصادی، سیاسی و اجتماعی گردد.
و در نهایت، بیماریهای عفونی علت اصلی مرگ و میر و بیماری در میان کودکان خصوصاً میان آوارگان و افراد جابجا شده، در طی جنگ و نزاع می‌باشد.
در سال 2003، زمین لرزه الجزایر سبب شد که پنجاه درصد از امکانات و تسهیلات بهداشتی در مناطق زلزله زده بخاطر آسیب‌دیدگی نتوانند به فعالیت خود ادامه دهند. در سال 2005 در مناطق لرزه زده در پاکستان را 49 درصد از امکانات و تسهیلات بهداشتی از بیمارستانهای تخصصی گرفته تا کلینیکهای روستایی و مراکز توزیع دارو کلاً تخریب شدند. در دسامبر 2004 سونامی اقیانوس هند، به سیستمهای بهداشتی کشوری و محلی که ارائه دهنده خدمات بهداشتی به میلیونها نفر بودند صدمه زد. در استان آکه شمالی اندونزی 61 درصد از امکانات و تسهیلات بهداشتی آسیب دیدند.
قطع شدن گسترده برق در نیویورک در سال 2003 باعث افزایش بیماری اسهال در این شهر گردید.